نقدی بر «متری شیش و نیم»

.
بالاخره وقتش رسید در سالن سینما فیلم سینمایی ببینیم نه فقط تصاویر ضبط شده.
از ابتدای فیلم میخکوب میشوی، همانجا در محل ساختمان سازی و فیلم تو را سر جایت می نشاند ، دستش را روی سرت میگذارد و حکم می کند که «ببین»
.
فیلم دست کم سه شوک کبیر دارد و لحظه لحظه اش از شوک های کوچک ساخته شده.
پرداخت فیلمنامه قوی است، خواسته کارگردان بوده که همه عوامل فنی و هنری محکم بایستند و کوتاه نیایند، کسی در این مجموعه به کم راضی نشده
کل شخصیت های فیلم از کوچکترین تا بزرگترین مهره، پردازشی قوی دارند.
و در این بین درگیری ها، بین همکاران باعث چفت و بست بیشتر در داستان شده است.
قصه از نکبت و تعفن و بدبختی و آوارگی و زشتی و جنازه شروع می شود و ناگهان به لوکیشنی لاکچری نقل مکان میکنیم، سفید و سیاه را عالی پیوند زده، با نقطه مشترکی به نام «ناصر خاکزاد».
صحنه های بازداشتگاه مستندوار و بدون سانسور هر انسانی را با حقایق سیاه جامعه امروز آشنا میکند و کاملا قابل باور است
نمایش بی پرده عوامل بدبختی زیر پوست زندگی روزمره
و خوشم می آید که تا آخر می رود، چون سعید روستایی میداند که ملاحظه کاری ، بزرگترین عامل نابودی سینمای ماست، بی ملاحظه و تا أخر خط پیش می رود، کوتاه نمی آید و جایزه اش انتخاب توسط آرای مردم است.
متری شیش و نیم ، فیلمی محکم و ماندگار

مهتاب علیخانی
.