نقدی بر فیلم «شنای پروانه»

همه میدانیم که شنای پروانه مشکل است، نفس گیر و طولانی.
بیان سختی ها ، سخت است.
به نمایش گذاشتن مصائبی که دیده، شنیده یا لمس کرده ای، روی پرده نقره ای دشوار است.
چشم دوربین و تماشاگر است که باید ببیند و باور کند.
.
فیلمنامه فیلم، بسیار محکم و بدون ذره ای شکاف یا رخنه است.
و اینگونه فیلم قوی خواهد بود.
نقشها به خوبی صیقل داده شده، بنابراین توانایی و انرژی بازیگران به هدر نمیرود.
.
بازیگران بخوبی شخصیت های قصه را درک کرده اند، پس، کارشان عالی است.
چند تیپ مشخص در فیلم داریم که بخوبی پرداخت شده است.
تیم بازیگران موفق هستند.
.
سینمای ما لبریز از قصه هایی از این دست شده، ولی همه شان توان جذب مخاطب را ندارند.
«شنای پروانه» اما میتواند وسوسه انگیز و جذاب باشد.
با یک تدوین خوب مواجهی، حتی یک صحنه اضافه ندارد که تماشاگر خسته شود.
با چشمانت غرق در تصویر می شوی و مهمتر از همه، اینکه، ذهن تو درگیر است، میخواهی بدانی ، با اشتیاق.
شیرجه زدن، خیس شدن و غوطه ور شدن ابتدای راه است.
حالا شناکن، راه درازی در پیش است.

مهتاب علیخانی